నేను లోగడ నేరం అనే కథ రాసాను. దానిలో శిక్ష వెనకనున్న భావనల చరిత్ర ఆలోచించాను. శిక్షలో క్రూరత్వం అన్నది మధ్యయుగాలలో ఎక్కువ అని నాకు అనిపిస్తుంది.దానికి కారణంఏమిటి.. చిన్ని సమూహాలలో అంటే గణాలలో, తెగలలో ఒక మనిషికి మరో మనిషితో సంబంధం, సంపర్కం ఉండేది. కనక తమ వాడే అయిన వ్యక్తికి తమవాడే అయిన మరో వ్యక్తి నష్టం కలిగించితే అదే నష్టం సమూహం అంతాకలిసి వాడికి ప్రతీకారంగా కలిగించటం అన్నది తోలి శిక్షారూపం. అందులో వినోదం పాలు తక్కువ. కాని క్రమంగా ప్రభుత కీ, పాలితుడికీ భౌతిక దూరం ఏర్పడ్డాక నేరస్తుడికి వేసే శిక్ష, నేరం యొక్క తీవ్రత ఆధారంగా, ఉండాలనే ఆలోచనా, శిక్షలో ఒక స్థాయీకరణా అన్న భావనా చోటుచేసుకున్నాయి. పర ప్రాంతాలకి వెళ్లి, వాళ్లు వచ్చి సంపర్కం పెరుగుతున్న దశలో పర వ్యక్తులని తమ వ్యక్తులుగా చూడలేని స్థితి వచ్చింది. ఇది మధ్యయుగాలలో పెరిగింది. అప్పుడే శిక్షలో వినోదం చోటుచేసుకుని లేదా దాని పాత్ర పెరగటం జరిగిఉండాలి. ఇది ప్రపంచమంతటా జరిగింది.

కాపోతే-

విజయంలో- బందీలపై జరిగే అమానుష లేదా అనాగరిక క్రూరత్వ ప్రదర్షనలో- వినోదం ఉంది. అది ఈనాడు కూడా తగ్గలేదు. కసి వల్ల కూడా క్రూరత్వం ఉంటుంది. కాని అసహాయంగా దొరికిపోయిన వాడిపట్ల ఎన్ని జెనీవా ఒప్పందాలు చేసుకున్నా ఇరాక్ ఖైదీలపై అమెరికన్ల నిర్భందంలో జరిగిన, జరుగుతున్న అనాగరిక క్రూరత్వం గమనించినపుడు మానవుడు ఈ పాశవిక దశ దాటలేదనే అనిపిస్తుంది. సరే శిక్షలో ఉండే వినోద క్రూరత్వం ఈ వ్యాసంలో గమనించినపుడు ఈ విషయంలో మానవుడికి స్థల కాలలతో నిమిత్తం లేదని అనిపించింది. గోవాలో ప్రసిద్ధ చర్చిలో, అవెన్యూ నగరం చర్చిలో (అని గుర్తు) ఈనాడు మనం మహనీయులుగా భావించేవారి పట్ల జరిగిన శిక్షల చిత్రాలు చూసి వాటికన్న ఒకమారు చంపి పారేసే మరణం ఎంత మంచి శిక్షో లేదా ప్రతీకారమో కదా అనిపించింది. కాఫ్కా పీనల్ కాలనీలో శిక్ష కోసం తయారు చేసిన యంత్రం కథ చదివి రెండు రోజులు మామూలు మనిషిని కాలేకపోయాను. ఈ వ్యాసం చదివినపుడు ఇలాంటి ఎన్నెన్నో విషయాసు, ఆలోచనలూ..ANDHRAJYOTHI_1966_06_05

ప్రకటనలు